عطش

کوه را بگو...تن چون کاه،چون کشد...                     ویرانه...غصه...زخم زبان...داغ...بی کسی...یتیمی... دل سنگ آب شد داغی سنگین در دقایقی سنگین بود آن دم که با فواره های آتش خیمه ها به مرگ مقدس دل دادند پروانه ای در هجوم شعله ها هراسان ماند و آتش حرمت… بیشتر »